เราและนายเป็นเพื่อนกัน

ด.ช.ไม้ กับ ด.ช.แทนเป็นเพื่อนกัน และสองคนนี้ก็เป็นเพื่อนกับผม ด.ช.ไม้กำลังศึกษาอยู่ชั้นป.1 ครึ่ง (เจ้าตัวยืนยันกับผมเอง) ขณะที่ด.ช.แทนกำลังศึกษาอยู่ชั้นอนุบาล 2 บ้านของด.ช.ไม้อยู่ตรงข้ามกับบ้านของด.ช.แทน และทางสายกลางระหว่างบ้านของเด็กชายทั้งสองคือทางเดินไปยังบ้านไม้สองชั้นรูปทรงโบราณ ซึ่งเป็นสถานที่ทำงานของผม (เมื่อสองปีที่แล้ว) ผมเดินนับระยะทางจากประตูทางเข้าจนถึงประตูบ้านได้ประมาณ 30 ก้าว ด.ช.ไม้เดินนับก้าวอย่างละเอียดถี่ถ้วนโดยไม่เถลไถลออกไปนอกเส้นทางได้ 40 ก้าวครึ่งกับอีกกะจึ๋งนึง (มันบอก) ส่วนของด.ช.แทนนับได้ 48 ก้าวพอยี้พอยีเละ! แปลว่า พอดี๊พอดีเป๊ะ! ด.ช.แทนเขายังพูดไม่ค่อยชัด มีอยู่ครั้งหนึ่งที่พวกเราคุยกันเรื่องหนัง และมีประเด็นเรื่องของแผ่นผีซีดีเถื่อนเข้ามาเกี่ยวด้วย ด.ช.ไม้ก็เลยถามออกไปว่า “แผ่นหนังการ์ตูนที่น้องแทนดูเมื่อวานชัดหรือเปล่า พี่ไม้อยากดูบ้าง” คำตอบที่ได้ก็คือ “ชักๆ ชักมากเยยพี่ไม้” สรุปวันนั้น ด.ช.ไม้ก็ยังไม่ได้คำตอบที่ชักเจนจากด.ช.แทนเสียที

ด.ช.ไม้เป็นเด็กตัวดำล่ำบึ๊ก ขณะที่ด.ช.แทนจะดูสะโอดสะอง สำอาง ผิวขาวอมชมพู ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด โตขึ้นด.ช.แทนเป็นนายแบบได้สบายๆ ...ส่วนผมนั้น หล่อ! (แต่เพิ่งรู้ตัวเมื่อไม่นานนี้เองว่าที่ผ่านมาเข้าใจผิดมาตลอด) และด้วยเหตุผลจำนวนนี้ ผมจึงเรียกด.ช.ไม้ว่า ไอ้แจ๊ค เรียกด.ช.แทนว่า ไอ้เจี๊ยบ ซึ่งเป็นชื่อตัวเอกในเรื่องแฟนฉันอันโด่งดัง (ในตอนนั้น) ด.ช.ไม้ยังไม่เคยดูหนังเรื่องแฟนฉัน ด.ช.แทนก็เหมือนกัน

เมื่อถูกเรียกว่า “ไอ้แจ๊ค” ด้วยน้ำเสียงหัวเราะเยาะหยันอยู่บ่อยๆ และบ่อยๆ เข้า ไอ้แจ๊ค หรืออีกนามหนึ่งคือ ไอ้ไม้ มันก็ทนไม่ไหว ออกอาการสงสัย และมีสีหน้าไม่พอใจ พอคุณไม้ไม่สบอารมณ์ มันก็เลยเดินอาดๆ เข้าไปในสำนักงาน ตรงเข้าหาสาวหน่อง สาวสวยฝ่ายศิลป์อีกคนหนึ่งประจำสำนักงานของเรา ด้วยหน้าตาถมึงทึง (ตามคำบอกเล่าของสาวหน่อง) แล้วมันก็เอ่ยขึ้น “พี่หน่อง ไม้ขอดูหน้าไอ้แจ๊คหน่อยดิ” เมื่อเห็นคุณไม้อารมณ์บ่จอย สาวหน่องจึงรีบกระวีกระวาดหาภาพไอ้แจ๊คในหนังสือแฟนฉันมาบรรณาการคุณไม้มัน

...ได้ยินเสียงปิดประตูดังโคร้ม! คุณไม้เดินทำตาหยีๆ ปากเชิดขึ้น จมูกบานออก ท่าทางเอาเรื่องน่าดู มันเดินตรงรี่เข้ามา ตรงเข้ามา แน่นอนว่าเป้าหมายของมันนั้นคือผม ยืนรอมันอย่างสงบอยู่ข้างๆ ตะแคร่ใต้ต้นชมพู่ คุณไม้เดินมาหยุดตรงหน้าไม่กี่ก้าว ยัง มันยังไม่ลงมืออะไร มันเพียงแต่เอามือเกาคางเบาๆ อย่างพวกมาเฟียเขาทำกันในหนังนั่นแหละ แล้วมันก็ใช้หางตาที่มันคงคิดว่าอำมหิตเหี้ยมเกรียมตายละ มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบเหยียดๆ และก่อนที่ผมจะเอ่ยอะไรออกไป คุณไม้มันก็ชิงจังหวะเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า เนิบนาบ และเอิบอาบไปด้วยความเย็นยะเยือก ผมรู้ว่ามันต้องการมอบความเจ็บปวดให้ค่อยๆ ชำแรกเข้าสู่ขั้วหัวใจของผมอย่างเลือดเย็น “หล่อตายล่ะสิ คิดว่าตัวเองหล่อชิบ...ละซิ” แล้วมันก็ค่อยๆ ทำขวาหัน ถ้าตาไม่ฝาด ผมเห็นมันเดินจากไปในท่าสโลโมชั่น เหมือนเจ้าพ่อในหนังมาเฟียหลังสั่งสอนนักเลงปลายแถวให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร ใครหย่ายย หือ!

ตกเย็นหลังเลิกงาน ด.ช.แทนเอากระดาษปึกใหญ่มาชวนผมพับจรวด แล้วเราก็เล่นร่อนจรวดกันอยู่บนลานหน้าสำนักงานอย่างสนุกสนาน และแล้วทันใดนั้น แบบไม่คาดฝัน คุณไม้ก็โผล่มาในชุดของยอดมนุษย์อะไรสักอย่าง “มังแปงร่างได้มั้ยพี่ไม้” ด.ช.แทนถาม คุณไม้หยิ่ง ทำเป็นไม่สนใจ มันมาพร้อมกับ BMX คู่ใจ ใช้หางตามองผม (อีกแล้ว) อย่างผู้เหนือกว่า มันออกคำสั่งให้ด.ช.แทนเข้าไปหา ผมรู้ มันอยากโชว์ ‘ของ’ และคิดว่าผมคงเข็ดขยาด ไม่กล้ายียวนกวนประสาทมันอีก แต่ผิดแล้ว! คุณไม้เอ๋ย! มันไม่รู้ว่าผมรอจังหวะนี้มานาน (ทั้งวัน) แค่ไหน เพื่อชำระหนี้แค้นนี้...

ผมแกล้งทำเป็นทึ่ง ตะลึง และสนใจชุดยอดมนุษย์ที่มันใส่ มันเอามือกอดอกทำท่าเท่ๆ เหมือนยอดมนุษย์ผู้มาเพื่อพิทักษ์โลกและปกป้องมวลมนุษย์จากเหล่าปีศาจร้าย และก่อนที่มันจะเอ่ยอะไรออกมา ผมก็ฉวยโอกาสเอ่ยขึ้นว่า “อ้าว! ไอ้...แจ๊คคค! เอ็งไปเอาชุดกิ้งกืออะไรมาใส่อีกล่ะน่ะ!”

ทุกวันนี้ ผม ด.ช.ไม้ และด.ช.แทน กลับมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนตอน (ใกล้ๆ) จบของหนังเรื่องแฟนฉัน “เรื่องที่แล้วมา ก็ให้มันแล้วไปก็แล้วกัน” ด.ช.ไม้มันว่าของมันอย่างนั้น

*ป.ล. ป่านนี้พวกนายคงโตขึ้นมากแล้วนะ เราคิดถึงพวกนายว่ะ