ลมหนาวที่กำลังจะมาถึง และจากไป...

เมื่อฉันรู้จักรัก ฉันก็รู้จักเธอ ลมหนาว...

ฉันรู้สึก สัมผัส และได้ยินเสียงของเธออยู่เสมอ ทุกครั้งยามเมื่อเธอเดินทางมาถึง เธอจะค่อยๆ แง้มประตูเข้ามา ย่องเข้ามาเงียบๆ พัดลมเพดานหมุนวนเบาๆ นิ้วของเธอเลาะไล้ไปตามโมบายล์ริมหน้าต่าง มันส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง ประตูหลังห้องถูกเปิดออก แดดอ่อนอุ่นสาดระบาย ฉันจมอยู่ในฟูกนอน หลับตาและแน่นิ่ง บางครั้งฉันรู้สึกว่าเธอมาถึงเมื่อฉันกำลังจะตาย

เธอค่อยๆ ทอดกายลงข้างๆ และเริ่มเล่นซุกซนบนร่างของฉัน ไม่นานเธอก็เบื่อ และกลับมาเป็นเหมือนหญิงสาวผู้อ่อนโยน เธอค่อยๆ เอนกายแนบซบลงกับแผ่นอก แล้วพลิกกลับมานอนหนุนไหล่ เธอเอามือลูบหัวฉันแผ่วเบา แล้วกระซิบที่ข้างหู... ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นทั้งน้ำตา อยู่ในอาการกึ่งฝันกึ่งตาย

ฉันเคยเขียนบทกวี (ขอให้ฉันเรียกมันว่าบทกวีเถอะนะ) ในท่วงทำนองเดียวกันนี้เมื่อครั้งที่เธอจากไป...

ตอนนี้ ฉันรู้ว่าเธอยังอยู่อีกไกลกว่าจะเดินทางมาถึง เธออาจกำลังเพลินอยู่กับทุ่งดอกหญ้าและหมู่บ้านชาวดอยจนหลงลืมเวลา เธออาจมาไม่ถึง และเธออาจไม่มา แต่ฉันก็ยังไม่เคยเห็นเธอเหลวไหลอย่างนั้น แต่ก็ไม่แน่ เพียงแค่มันยังไม่เคยเกิดขึ้น แต่ถ้าหากเกิดขึ้น ฉันก็ทำใจไว้แล้วล่ะ ทำใจไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอจากไป...

ฉันรู้จักและผูกพันกับเธอเมื่อไหร่ ฉันไม่รู้ รู้แต่เพียงว่า เมื่อฉันรู้จักรัก ฉันก็รู้จักเธอ ลมหนาว ฉันอาจคิดถึงการมาเยือนของเธอเร็วไปสักหน่อย นั่นเพราะว่าฉันเหลือเวลาให้กับการอาลัยอาวรณ์ไม่มากนัก ฉันกำลังจะจากไป และมีใครบางคนรอฉันอยู่ เขาให้เวลาฉันไม่มาก เพราะเขาบอกว่าฉันเสียเวลาไปกับการอาลัยอาวรณ์มามากแล้ว และที่ว่าฉันกำลังจะจากไป ก็ไม่รู้หรอกนะว่าฉันจะจากใครไป ไม่เห็นมีใครให้ฉันต้องจากเขาไปเลยนี่ มีแต่คนที่จะให้ฉันไปหาเขานั่นหรอก แต่ฉันก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า มีบางสิ่งบางอย่างที่ฉันกำลังจะจากมันไป ฉันไม่อยากค้นหา และฉันว่ามันคงไม่อยากปรากฏตัวหรอก อาจเป็นแมวจรจัดตัวนั้น ตัวที่มันมักมาส่งเสียงโหยหวนตอนดึกๆ ดื่นๆ มันหลอนฉัน แมวบ้านั่น เธอรู้มั้ย ลมหนาว เธอก็ไม่ต่างจากแมวจรจัดตัวนั้นหรอก

ฉันเพิ่งรู้สึกตัว และพบว่าที่ผ่านมาเหมือนฉันอยู่กับเธอมาตลอด ลมหนาว ฉันอยู่กับอดีต ความทรงจำ และวันคืนเก่าๆ มามากพอแล้วจริงๆ และฉันหวังว่าเราคงไม่มีอะไรติดค้างต่อกัน ขอให้ฉันได้พบเจอสิ่งใหม่ๆ จากชีวิตที่เหลืออยู่ ฉันผิดที่บอกกับตัวเองว่าเธอคือความหวังทั้งชีวิต แล้วฉันก็ตั้งตาเฝ้ารอเธอ และหลายครั้งที่เธอมาแล้วก็ไป มาแล้วก็ไป และฉันก็ได้แต่รอ รอ เพียงเพื่อจะรอคอย...

เมื่อเธอเดินทางมาถึง ห้องของฉันก็จะเหลือเพียงความว่างเปล่า และเมื่อเธอแง้มประตูเข้ามา โมบายล์ริมหน้าต่างจะส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง แทนคำทักทายจากฉัน และแทนคำล่ำลา...