นิทราและฝันอันสิ้นสูญ

อาจมีสักครั้ง หมายความว่า อาจมีสักคืนที่คุณนอนไม่หลับ โดดเดี่ยวและอ้างว้าง กระสับกระส่ายและสับสน ทนทุกข์อยู่ในค่ำคืนอันอึดอัดและยาวนาน...

คุณพยายามกล่อมโลกใต้เปลือกตาคุณให้หลับใหล ด้วยพาราเซตามอล 1 เม็ด 2 เม็ด 3 เม็ด คุณยังมีสติพอที่จะไม่กรอกมันลงไปทั้งกระปุก อันที่จริงคุณพยายามควานหายานอนหลับที่มันไม่เคยมีอยู่จริงในห้องหับโกโรโกโสของคุณนั่นต่างหาก

มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลยที่คุณนอนไม่หลับ คุณมั่นใจว่าร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ดี ตอนเย็นหลังเลิกงานคุณยังได้ออกกำลังกายด้วยการเตะฟุตบอลแทบทุกวัน และคุณก็ไม่เคยพบว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า ช่างไม่มีเหตุผลเอาเสียเลยที่คุณกินยาพาราเซตามอล ช่างไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย เพราะมันทำให้ปากคอคุณแห้งผาก ใจสั่นเหมือนอกจะแตกตาย ซ้ำร้ายคุณรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะเป็นไข้ โอย...! ผีห่าซาตานตนใด เป็นผีห่าซาตานตนใดกัน... ถ้อยคำรำพึงอันน่าเวทนาผ่านริมฝีปากออกมาอย่างอ่อนล้าระโรยแรง

คุณอ้าปากหาว 1 หาว 2 หาว 3 หาว น้ำตาคุณไหลพราก เปล่าหรอก คุณไม่ได้ร้องไห้ แต่เป็นอาการง่วงเหงาหาวนอนอันสุดจะทน แต่นรกชัดๆ! มันยากที่จะข่มตาให้หลับลงได้ ยิ่งคุณพยายามข่มตาหลับ คุณยิ่งตกอยู่ในห้วงหมุนวนของความคิด มันทะลักทลายมาจากไหนกันนักหนา ความคิดบ้าๆ และไร้สาระทั้งนั้น และราวกับว่ากะโหลกศีรษะของคุณจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ คุณหวาดกลัวจนต้องลืมตาโพลงอยู่ในความมืด และราวกับว่าเหล่าแมลงเล็กๆ กำลังแทะเล็มดวงตาของคุณอยู่กระนั้น แล้วคุณต้องจำนนในวินาทีนั้นเองว่า นิทราและความฝันได้จากคุณไปแล้ว

เสียงขับอาซานจากชุมชนมุสลิมแผ่วแว่วมาแต่ไกลพร้อมกับเสียงไก่ขัน...

คุณลุกจากที่นอน ออกมายืนโงนเงนอยู่กับเงาอันเลือนสลัวของตัวเอง ที่ริมระเบียง คุณยืนอยู่ริมระเบียง หากก้าวเท้าแม้เพียงก้าวเดียวคุณล้มหัวฟาดพื้นแน่ๆ หัวคุณมันหนักเหมือนค้อนปอนด์ และค้อนปอนด์นี้แหละกำลังตอกหัวคุณอยู่ คุณพยายามสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ แต่เป็นลมเช้านั่นหรอกที่ทำให้คุณดีขึ้น ได้เวลาที่คุณจะต้องอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานแล้วล่ะสิ และต่อจากนี้ คุณบอกกับตัวเองว่า คุณจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ตัวเองหลับ!

คุณเปิดไฟที่ระเบียงหลังห้อง เสียบปลั๊กกระติกน้ำร้อน จุดบุหรี่สูบ เดินเข้าห้องน้ำ ออกจากห้องน้ำพร้อมกับร่างอันเปลือยเปล่า เดินโทงๆ ไปจุดบุหรี่สูบ ชงกาแฟ 1 ช้อน 2 ช้อน 3 ช้อน นั่นแน่! คุณแอบแถมให้ตัวเองอีกครึ่งช้อน เช้านี้ต้องเป็นกาแฟดำเท่านั้น คุณบอกตัวเอง...

คุณถือแก้วกาแฟมาที่โต๊ะเขียนหนังสือ วางลง แล้วคุณค่อยๆ คลี่ผ้าม่านออกทีละนิด ราวกับว่าคุณเป็นผีดูดเลือดที่กลัวแสงสว่างอย่างนั้นแหละ คุณหันหลังกลับเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า จากร่างอันเปลือยเปล่า คุณเปลี่ยนมาอยู่ในชุดทำงาน เตรียมกระเป๋าและเอกสารมาวางที่โต๊ะเขียนหนังสือ คุณค่อยๆ นั่งลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เอื้อมมือหยิบแก้วกาแฟ คุณจิบกาแฟ แล้วเปลี่ยนเป็นกรอกกาแฟลงคอ ถอนแก้วกาแฟออกจากปาก วางกลับที่เดิม หยิบบุหรี่ขึ้นมา คลึงเบาๆ แล้วป้อนเข้าปาก จ่อไฟแช็กที่ปลายมวนบุหรี่ แล้วจุด จุด จุด บุหรี่ติดไฟ คุณสูดควันเข้าปอด แล้วพ่นมันออกมาจากปาก คุณมองตามสายควันนั้นไปจนมันจางหาย คุณเคลิ้มและรู้สึกผ่อนคลาย ได้เวลาต้องไปทำงานแล้วล่ะ คุณบอกตัวเอง

แล้วคุณก็หลับไป...